OMDAT IK VREDE ZOEK
In de hele wereld neemt de roep om humanitaire hulp toe, zowel in omvang als in verscheidenheid. Alles zou tegelijk moeten gebeuren. De vindingrijke mens kan daar mee leven. In plaats van god, de duivel, de regen of de droogte, het noodlot of de slachtoffers zelf de schuld te geven van ‘zogenaamde’ natuurrampen, zou het genoeg zijn de machthebbers het geld dat ze verspillen voor ogenschijnlijke veiligheid zouden investeren in menselijk welzijn. Dit mag eenvoudig lijken maar de feiten bewijzen het. In ieder conflict zullen de partijen beweren dat de andere partij schuldig is, en zelfs beweren dat niet de slachtoffers maar hun, meestal anonieme, beulen de ware slachtoffers zijn. Deze schandelijke praktijk beperkt zich niet alleen tot het Midden Oosten waar ze welbekend is. Ze komt ook in het westen op en veroorzaakt angst. De hele wereld is betrokken en niemand kan ontsnappen. 
De hele wereld, individu en samenleving, moet erover nadenken en reageren.
De Algemene Vergadering van “Zwitserse Zorg voor de Palestijnen” (ASSP) heeft reeds in 2003 het debat geopend over haar actuele missie en prioriteiten. De keuze van het land is geen partijdige keuze. In dat land, het erfdeel van de mensheid, heerst een moorddadig conflict dat zich op gevaarlijke wijze uitbreidt. Zonder einde aan de vicieuze cirkel van terrorisme en contra-terrorisme is er geen uitweg.De dramatiek van de Palestijnen om in hun eigen land te overleven, roept om maximale ondersteuning van de “civil society” in iedere gemeenschap, ongeacht de sociaal-culturele opvattingen. Dit is ook in het belang van Israel. Zelfrespect gaat hand in hand met respect voor anderen en ontwapent de meest bittere vijanden.
De wereldvrede kan in dat land hersteld worden. . Een klein lampje is daar aangestoken. We hopen dat het bewustzijn van de wereld daardoor verlicht zal worden. Het komt van een Israeli, een vriendin van de ASSP, Mevrouw Nurit PELED-ELHANAN, haar dertien-jaar oude dochter werd gedood in een Palestijnse zelfmoord aanslag in Jeruzalem. ‘Voor mij’, zei ze, is de strijd niet tussen Palestijnen en Israelis, nog tussen Joden en Arabieren. Het is tussen hen die vrede zoeken en hen die oorlog zoeken.’ Vrede met zich zelf komt altijd voor vrede met anderen ongeacht het kamp waarin men zich door geboorte of andere wisselvalligheden van het leven bevindt.
Meerdere honderden Israelische en Palestijnse gezinnen die deze overtuiging delen, komen nu reeds een paar jaar bijeen in de ‘kring voor rouwende ouders’. We stellen voor om in Genève een ‘antenne’ van de Kring voor ouders in de rouw gedompeld door het conflict in het Midden Oosten op te richten om er meer bekendheid aan te geven, de projekten te steunen en, met hun toestemming, bepaalde initiatieven te ondernemen in Genève, wereld centrum voor mensenrechten en humanitaire hulp.
Het gaat hier om morele ondersteuning zonder financiele verplichtingen. Wij willen een kans te geven aan alle vrouwen en mannen die de vrede in de wereld zoeken dat openlijk te zeggen. Zij zijn de meerderheid en, als zij zich uitspreken, zal de vrede er komen.
IK ONDERSTEUN DIT PROJEKT
